wrapper

Berita Terkini

الثلاثاء 16 صفر 1441   |   Wednesday 16 October 2019


Baru-baru ini, laporan audit [1] daripada Jabatan Audit Negara telah mendedahkan bahawa hospital-hospital di Malaysia kekurangan dana, kekurangan kakitangan dan telah mencapai tahap kesesakan yang tinggi.

Antara perincian pendedahan dalam laporan tersebut ialah betapa Kementerian Kesihatan Malaysia (KKM) kekurangan dana sehingga menurunnya kemampuan untuk menggantikan peralatan dan kelengkapan lama.

Dari 2016 hingga 2018, KKM menyatakan bahawa daripada sebanyak RM 96.95 juta dana yang dipohon untuk tujuan tersebut, hanya 21 peratus sahaja daripada jumlah tersebut (RM20.32 juta) diluluskan.

Selain itu, kekurangan kakitangan dan kesesakan melampau di hospital-hospital KKM juga menggambarkan adanya kaitan dengan kekurangan dana juga; kekurangan dana untuk membina lebih banyak hospital-hospital dan klinik kesihatan dan untuk menggaji lebih banyak pekerja.

Ditambah buruk lagi, setiap tahun, Jabatan Perkhidmatan Awam (JPA) mengecilkan perjawatan KKM sebanyak 1 peratus; juga mengukuhkan lagi kaitan dengan pengurangan dana untuk kesihatan secara amnya.

Semua faktor di atas dapat dilihat berpunca daripada perbelanjaan kesihatan yang secara relatifnya masih rendah.

Hakikatnya, berdasarkan Laporan Perbelanjaan Kesihatan 1997-2017 yang terkini yang diterbitkan oleh KKM, jumlah perbelanjaan kesihatan oleh Malaysia pada tahun 2017 ialah hanya 4.24 peratus daripada Keluaran Dalam Negeri Kasar (KDNK).

Jumlah ini jelas lebih rendah berbanding nilai 7 peratus yang dicadangkan beberapa pihak, malah jauh lebih rendah berbanding nilai global pada tahun 2016 iaitu 10.023 peratus berdasarkan maklumat daripada Bank Dunia.

Laporan oleh KKM itu juga menyatakan bahawa jumlah perbelanjaan kesihatan oleh kerajaan Malaysia ialah 2.17 peratus sahaja daripada KDNK. Sebagai perbandingan, nilai global pada 2016 ialah 7.44 peratus. Jumlah yang dibelanjakan oleh KKM pada tahun tersebut pula lebih rendah lagi, iaitu hanya 1.83 peratus daripada KDNK.

Peruntukan untuk KKM berdasarkan Belanjawan 2019 pula hanya menunjukkan jumlah 2.01 peratus daripada KDNK 2018 atau hampir 0.2 peratus sahaja peningkatan berbanding 2017.

Selain itu, peratusan jumlah perbelanjaan am kesihatan kerajaan Malaysia daripada jumlah perbelanjaan am kerajaan adalah dilaporkan sebanyak hanya 7.34 peratus berbanding nilai global pada 2016 yang setinggi 21.011 peratus.

Berdasarkan peruntukan Belanjawan 2019 pula, peratusan peruntukan untuk KKM berbanding jumlah keseluruhan belanjawan kerajaan ialah sebanyak 9.06 peratus; sungguhpun lebih tinggi namun masih jauh lagi daripada nilai global.

Umumnya, Pertubuhan Kesihatan Sedunia (WHO) menekankan kepentingan peningkatan peruntukan kesihatan oleh kerajaan [2] kerana langkah ini dapat mengelakkan rakyat terbeban menanggung kos perubatan sehingga jatuh ke lembah kemiskinan dan mengurangkan jurang capaian terhadap perkhidmatan kesihatan, dengan syarat peruntukan tersebut dirancang dengan teliti bagi memastikan seluruh populasi negara mendapat perkhidmatan penjagaan kesihatan primer yang berkualiti.

Selain itu, lebih jelas lagi, peningkatan peruntukan kesihatan secara signifikan amnya berpotensi menyelesaikan masalah-masalah yang dinyatakan oleh laporan audit yang disebutkan awal tadi.

Sungguhpun begitu, apakah implikasinya pada kerajaan jika perbelanjaan kesihatan dinaikkan secara signifikan sehingga mencapai jumlah 7 peratus daripada KDNK seperti yang dicadangkan beberapa pihak?

Implikasi kepada kerajaan*

Seperti yang dimaklumi berdasarkan Belanjawan 2019, sekitar RM28.68 bilion diperuntukkan untuk KKM tahun ini atau lebih kurang 9.06 peratus daripada jumlah keseluruhan belanjawan (RM316.6 bilion).

Menggunakan nilai KDNK 2018 yang didapati dari rekod Kementerian Kewangan (RM 1.430 trilion) sebagai rujukan dan untuk kegunaan anggaran pengiraan berikutnya, hal ini bermakna peruntukan kesihatan KKM ialah sekitar 2.01 peratus daripada KDNK.

Jika kita mengambil kira hanya peruntukan KKM pada 2019 sebagai jumlah perbelanjaan kesihatan kerajaan dan menggunakan pembahagian peratusan perbelanjaan kesihatan yang terkini berdasarkan Laporan Perbelanjaan Kesihatan 1997-2017 yang diterbitkan KKM  (perbelanjaan kerajaan sebanyak 51.15 peratus dan perbelanjaan sektor swasta sebanyak 48.85 peratus), perbelanjaan kesihatan oleh sektor swasta pada 2019 ialah sekitar RM27.46 bilion atau 1.92 peratus daripada KDNK.

Hal ini bermakna, untuk mencapai sasaran perbelanjaan kesihatan 7 peratus daripada KDNK, Malaysia secara amnya perlu menambah perbelanjaan sebanyak 3.07 peratus daripada KDNK atau sekitar RM43.90 bilion lagi.

Katakan jika keseluruhan keperluan perbelanjaan tambahan RM43.90 bilion tersebut diperuntukkan kepada kerajaan, bermakna jumlah keseluruhan perbelanjaan kerajaan akan bertambah sehingga sekitar RM72.58 bilion atau 22.92 peratus daripada Belanjawan 2019, 13.86 peratus lebih tinggi daripada peruntukan asal, jika jumlah keseluruhan belanjawan masih dikekalkan. Jumlah ini sudah cukup melebihi nilai global yang terkini berdasarkan Bank Dunia iaitu 21.01 peratus.

Satu senario lain yang boleh dipertimbangkan ialah jika keperluan tambahan tersebut dibahagikan mengikut pembahagian peratusan perbelanjaan yang disebutkan tadi (51.15 peratus daripada kerajaan dan 48.85 peratus daripada swasta), hal ini bermakna peruntukan tambahan yang perlu diberi ialah sekitar RM22.45 bilion yang mana akan menghasilkan jumlah peruntukan sebanyak sekitar RM51.13 bilion atau 16.15 peratus daripada jumlah keseluruhan belanjawan.

Walaupun rendah berbanding peratusan global, peratusan ini masih secara signifikannya lebih tinggi daripada peratusan peruntukan asal iaitu sejumlah 7.09 peratus lebih tinggi.

Sama ada 13.86 peratus atau 7.09 peratus lebih tinggi untuk perbelanjaan kesihatan, hal ini juga bermakna perlunya pengurangan peratusan-peratusan ini daripada kementerian-kementerian atau sektor-sektor awam yang lain.

Namun jika pertambahan peruntukan ini tidak mengurangkan mana-mana peruntukan daripada sektor-sektor awam lain, hal ini pula bermakna jumlah perbelanjaan keseluruhan kerajaan akan meningkat lebih banyak lagi dalam keadaan anggaran belanjawan asal (RM316.6 bilion) yang sudah pun defisit berbanding hasil kerajaan persekutuan tahun 2018 (RM236.5 bilion).

Kedua-dua cara, sama ada pengurangan daripada sektor lain ataupun pertambahan perbelanjaan keseluruhan kerajaan, memerlukan pertimbangan serius dan radikal terhadap polisi semasa kerajaan itu sendiri.

Sebagai contoh, adakah kerajaan secara dasarnya memandang kesihatan awam lebih utama berbanding sektor lain sehingga wujud keperluan memotong peratusan perbelanjaan dari sektor lain secara signifikan untuk kesihatan awam?

Atau adakah berbaloi menambah lagi hutang kerajaan demi sistem kesihatan yang lebih baik dan berkualiti? Atau adakah perlunya kerajaan memungut cukai yang lebih tinggi untuk menampung keperluan perbelanjaan kesihatan yang signifikan tersebut?

Soalan yang lebih mendalam yang perlu diamati oleh kerajaan persekutuan ialah adakah kerajaan menilai penanda aras penting perkhidmatan kesihatan sesebuah negara, sebagai contoh kadar kematian ibu mengandung dan kanak-kanak bawah umur dan kualiti penjagaan kesihatan di seluruh bandar dan luar bandar, lebih atau kurang pentingnya berbanding pembangunan prasarana awam yang gah?

Implikasi peningkatan perbelanjaan sektor swasta

Katakanlah dalam salah satu situasi yang dibincangkan di atas tadi iaitu keperluan perbelanjaan tambahan untuk mencukupkan kadar 7 peratus daripada KDNK juga jatuh pada bahu sektor swasta juga berdasarkan nilai syer sektor swasta sebanyak 48.85 peratus yang disebutkan tadi, hal ini bermakna sektor swasta perlu meningkatkan perbelanjaan sebanyak sekitar RM21.45 bilion.

Namun begitu, apakah implikasinya jika perbelanjaan kesihatan melalui sektor swasta dipertingkatkan dengan sebegitu signifikan jika cara perbelanjaan kesihatan rakyat Malaysia melalui sektor swasta masih kekal seperti tahun 2017 mengikut Laporan Perbelanjaan Kesihatan 1997-2017?

Berdasarkan laporan tersebut, pada tahun 2017, tahap perbelanjaan kesihatan melalui pembayaran secara langsung dari poket (Out-of-pocket Expenditure, OOP) ialah setinggi 38 peratus daripada keseluruhan perbelanjaan kesihatan tahun tersebut. Kadar tersebut diakui sangat tinggi oleh Menteri Kesihatan, YB Datuk Seri Dr Dzulkefly Ahmad sendiri [3], sedangkan WHO menyarankan kadar OOP sekitar 20 peratus sahaja.

Melihat realiti perbelanjaan kesihatan oleh sektor swasta berdasarkan laporan terkini pula, didapati majoriti yang amat besar iaitu 77 peratus atau lebih daripada 3/4 perbelanjaan sektor ini adalah melalui pembayaran langsung atau OOP. Sebaliknya, hanya 15 peratus atau kurang dari suku daripada perbelanjaan melalui sektor swasta adalah melalui insurans.

Lebih membimbangkan lagi, daripada keseluruhan perbelanjaan OOP di sektor swasta ini, hampir separuh (49 peratus) adalah untuk perkhidmatan hospital swasta dan 22 peratus untuk perkhidmatan klinik swasta.

Jika kita mengharapkan perbelanjaan melalui sektor swasta dipertingkatkan sekitar nilai yang disebutkan tadi (RM21.45 bilion) bagi mencukupkan kadar perbelanjaan kesihatan keseluruhan sebanyak 7 peratus dari KDNK dalam keadaan cara perbelanjaan melalui sektor swasta berdasarkan laporan peratusan terkini, hal ini sangat membahayakan status kewangan rakyat, terutamanya golongan terbawah M40 dan golongan B40.

Hal ini adalah kerana bayaran langsung daripada poket untuk perkhidmatan hospital swasta tanpa melalui pengurusan risiko kewangan yang baik (contohnya melalui takaful/insurans) akan menyebabkan seseorang berisiko tinggi menghadapi malapetaka kewangan (financial catastrophe) disebabkan oleh perbelanjaan kesihatan.

Sebagai contoh, perbelanjaan di hospital swasta untuk prosedur pembedahan kecemasan di hospital swasta yang atas sebab komplikasi yang tidak dijangka-jangka berlaku boleh menyebabkan bil hospital mencecah sekurang-kurangnya empat hingga lima angka dan berpotensi menyebabkan seseorang menanggung beban hutang tinggi dan jatuh ke lembah kemiskinan.

Selain itu, kadar perbelanjaan yang tinggi melalui hospital dan kadar yang rendah melalui penjagaan kesihatan primer itu sendiri sebenarnya mengurangkan lagi kadar penjimatan perbelanjaan.

Menurut WHO [4], perbelanjaan kesihatan yang boleh membuahkan hasil kesihatan terbaik pada kos rendah (cost-effective) adalah melalui penjagaan kesihatan primer kerana hal ini akan mengelakkan seseorang menghidap penyakit kritikal yang memerlukan kemasukan ke hospital yang mana memakan kos yang lebih tinggi.

Dengan kata lain, jika perbelanjaan sektor swasta dipertingkatkan, beberapa langkah campur tangan penting oleh kerajaan perlu dilaksanakan.

Pertama, galakan perbelanjaan melalui sektor swasta melalui takaful/insurans haruslah dipertingkatkan. Namun begitu, bagi memastikan kebajikan kesihatan dan kewangan rakyat yang mencarum takaful/insurans perubatan terjamin, undang-undang yang menghalang pihak penyedia takaful/insurans daripada menolak klien atau menaikkan nilai premium sewenang-wenangnya atas sebab masalah kesihatan sedia ada (pre-existing conditions) mestilah digubal terlebih dahulu.

Undang-undang inilah yang menjadi teras kepada langkah kerajaan Amerika Syarikat (AS) terdahulu dalam merangka Affordable Care Act (ACA) bagi melindungi kebajikan rakyat dalam situasi pasaran kesihatan AS yang didominasi sektor swasta.

Kedua, perbelanjaan sektor swasta haruslah dirangka dalam keadaan yang lebih kepada mempromosi penjagaan kesihatan primer dan konsep doktor keluarga. Hal ini adalah bagi mempromosi pencegahan penyakit kronik atau komplikasi kesihatan kritikal yang memakan kos yang jauh lebih besar.

Buat masa ini, perlindungan kewangan untuk diagnosis penyakit kritikal untuk golongan B40 telah diperkenalkan oleh kerajaan iaitu mySalam, melalui Great Eastern Takaful.

Namun langkah ini masih tidak menyelesaikan masalah perbelanjaan langsung dari poket yang tinggi di hospital swasta kerana hanya diagnosis dan rawatan di hospital-hospital KKM, pusat-pusat perubatan Institusi Pengajian Tinggi Awam (IPTA), dan hospital-hospital Kementerian Pertahanan sahaja yang diliputi oleh program takaful ini.

Manakala untuk galakan penjagaan kesihatan primer pula, program Peduli Kesihatan B40 (Peka B40) menawarkan beberapa faedah; antaranya ialah pemeriksaan kesihatan percuma di klinik-klinik swasta terpilih.

Walaupun bagaimanapun, kedua-dua langkah kerajaan ini boleh dipuji sebagai langkah awal memastikan golongan B40 terjamin daripada malapetaka kewangan akibat penyakit kritikal dan mempromosi pencegahan penyakit kronik; kedua-duanya memainkan peranan dalam pengurusan risiko kewangan kesihatan rakyat berpendapatan rendah. 

Perbelanjaan Kesihatan: Tanggungjawab Siapa? 

Secara dasarnya, perbincangan ini tidak akan menghasilkan jawapan hitam atau putih. Perbincangan tentang siapa yang sepatutnya menanggung perbelanjaan kesihatan itu sendiri merupakan suatu perbincangan lanjut yang memerlukan pemahaman dan renungan mendalam dasar kerajaan, kemampuan ekonomi negara, fabrik moral masyarakat, dan falsafah ekonomi yang dipegang sesuatu pihak.

Walau apa-apa sekalipun langkah peningkatan perbelanjaan kesihatan dilaksanakan, berdasarkan perbincangan panjang lebar realiti dan implikasi di atas, beberapa langkah penting boleh disimpulkan bagi mencapai Liputan Kesihatan Sejagat (Universal Health Coverage, UHC).

Antaranya ialah peruntukan kesihatan kerajaan mestilah dipertingkatkan. Selain itu, jika rakyat yang perlu menanggung perbelanjaan kesihatan, hal ini mestilah dilaksanakan melalui sistem cukai yang progresif atau melalui pengurusan risiko kewangan yang baik seperti takaful/insurans. Penjagaan kesihatan, sama ada di sektor kerajaan mahupun swasta, mestilah memfokuskan pada penjagaan kesihatan primer.

Kesemua langkah yang disimpulkan ini adalah demi menjamin perkhidmatan kesihatan yang berkualiti dan saksama di samping menjamin kebajikan kewangan rakyat terbanyak. Hasilnya, kemakmuran juga akan tercapai apabila kesihatan dan status kewangan rakyat terjamin.

*Nota: Bermula dari bahagian ini, nilai dalam RM dibundarkan kepada empat angka bererti manakala nilai peratusan dibundarkan kepada dua tempat perpuluhan berbanding sumber asal dan pengiraan anggaran bagi memudahkan pemahaman.

Penulis: Wan Salman Wan Sallam (Aktivis Belia Harmoni Cheras Baru)

Rujukan:

  1. The Edge Markets: Audit finds Malaysian hospitals understaffed, underfunded and overcrowded
  2.  WHO: Countries are spending more on health, but people are still paying too much out of their own pockets
  3. The Star: Malaysia committed to achieving Universal Health Coverage, says Dr Dzulkefly
  4. WHO: Universal Health Coverage
Last modified on Friday, 19 July 2019

Leave a comment

Iklan Penaja

  

Pertubuhan IKRAM Malaysia

Pertubuhan IKRAM Malaysia (IKRAM) yang didaftarkan pada 22 Oktober 2009 adalah pertubuhan dakwah, tarbiah dan kebajikan yang prihatin terhadap urusan-urusan kehidupan masyarakat umum sejajar dengan ajaran dan cara hidup Islam. IKRAM berusaha untuk menegakkan syariat Islam di Malaysia sebagai rahmat kepada seluruh alam. .

 

Facebook

TV IKRAM

tv ikram

Hubungi Kami

Pertubuhan IKRAM Malaysia (IKRAM)

No. 6, Jalan Dagang SB 4/1, Taman Sungai Besi Indah
43300 Seri Kembangan, Selangor Darul Ehsan, MALAYSIA

Tel: +603-8945 6999, +603-8945 3666
Fax : +603-8945 1772

E-mel

Umum: [email protected]
Pentadbiran: [email protected]
Keahlian: [email protected]
Kewangan: [email protected]

DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd